แทกบล๊อก..หุหุ

ตามมา blog tag

เมื่อไรจะวินิจฉัย the animals were gone ครับ

แบบบว่ามาขอ มาขอ

Blog Tag นี่ดีเหมือนกันนะนี่
ทำให้มีคนใหม่ ๆ เข้ามาอ่าน Blog ด้วย
--
จริง ๆ หมายตา Damien Rice มานาน
ชั่งใจระหว่าง "someone's trying to fuck with me, and
Set fire to my wood"
ใน The Rat within The Grain
กับ "waking up without you
Is like drinking from an empty cup" ใน The Animals Are Gone
--
แต่แบบนี้เหมือนมีคนมาช่วยตัดสินใจ
สงสัยจะได้ถ่วยเปล่า

ตายแล้ว อิเชิ้นโดนแท็ก
โอเค๊ จะพยายามเขียน

ไม่ได้รับ Blog tag จากใครในนาม adออฟเดอะเวินด์
แต่ได้รับในนามของ สาวสมองน้อย nomorebrain.exteencom ซึ่งก็คือคนคนเดียวกันนี่แหละท่าน

ว่าไปแล้วก็อยากเล่าอีก
ขอบคุณนะคะที่ Tag
ยินดีที่ได้รู้จัก....หลายๆ

ว่าด้วยเรื่องจากข้อสี่นะ


แม้ว่าจะมีหลักฐานมากมายว่า คำว่า การเกิดในสังสาร คือการเกิดของบุคคล แต่โดยกาลามสูตรแล้ว ไหนหละ หลักฐานที่ว่า (แต่ถึงตอนนี้ช่างกาลามสูตรเถอะนะ คิคิ)
เราเลือกที่จะเชื่อว่า นั่นคือ การเกิด ขึ้นของกิเลส ในชาติภพ(ช่วงเวลาที่เกิดกิเลสอันนั้น) ตามท่านพุทธทาส เพราะอนุมานเอาว่า ท่านคงศึกษาและตีความศัพท์บาลีเอาตามที่เป็นประโยชน์ที่สุด เพราะในที่สุดก็ไม่มีใครรู้ว่า พระพุทธเจ้าว่าตามนั้นในไตรปิฏกหรือเปล่า มีพระรุ่นหลังเอามาเขียนใหม่ ชำระตีความใหม่อยู่หลายครั้ง
และต้องไม่ลืมว่า ครั้งหนึ่ง เราเคยใช้ไตรภูมิพระร่วง เป็นกฏหมาย มีชาติหลังความตายของบุคคลเป็นรางวัลหรือบทลงโทษ เจตจำนงของกฏหมายศาสนาเช่นนี้ พระพุทธเจ้าไม่รู้ด้วยแน่ และนี่ อาจทำให้เกิดหลักฐานที่ว่ามากมายข้างต้น



---
ในราตรีที่ตรัสรู้นั้น พระพุทธเจ้าทรงได้ญาณ ๓
ญาณ ๒ ข้อต้นก็เป็นพระญาณอันเกี่ยวกับการเวียนว่ายตายเกิดของสัตว์ทั้งหลายและของพระองค์เอง
ส่วนญาณที่ ๓ (อาสวักขยญาณ) เป็นพระญาณอันเป็นไปเพื่อความสิ้นสุดแห่งการเวียนว่ายตายเกิด
ถ้าการเวียนว่ายตายเกิดไม่มี คนเราเกิดมาเพียงชาติเดียวแล้ว
การตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าจะมีความหมายอะไร
นิโรธและมรรคจะเป็นธรรมอันประเสริฐได้อย่างไร
แต่เพราะมีกรรม มีการเวียนว่ายตายเกิดนั่นเอง อริยสัจ ๔ จึงเป็นพระญาณอันล้ำลึกของพระบรมศาสดา
บางคนกล่าวว่าที่ว่าความเกิดเป็นทุกข์นั้นหมายถึง ความเกิดขึ้นของกิเลสตัณหาในใจ ความเกิดของขึ้นของอหังการ มมังการ(ความยึดมั่นว่า ตัวกุ ของกุ) ไม่ใช่การเกิดจากท้องแม่
-----

อันนี้ก็เช่นเดียวกัน
ลองคิดดูว่า ญาณสองข้อต้น คือ รู้เกี่ยวกับการเวียนว่ายตายเกิดของกิเลส หรือตัวบุคคลก้ได้เอ้า

ญานสาม รู้การสิ้นสุดการเวียนว่ายตายเกิดของกิเลส ในหนึ่งชาติ (ชาติเช่นนี้ จึงอาจเป็นเวลาสั้นๆมากๆได้ )
กิเลสเกิดเพราะขันธ์ มีการตอบสนองเป็นกรรม คือทำหรือรู้สึกอะไรสักอย่างอันเนื่องมาจากกิเลส
นามธรรมพวกนี้ก็มีแก่ มีตาย
ถ้าใช้อริยสัจพิจารณาแก้ได้ ก็หมดกิเลสอันนั้น ดับแล้วก็นิพพาน คือเย็นเป็นสุข รู้ ตื่น และเบิกบาน แต่บางครั้งบางคราพอเผลอ เนื่องจากมีขันธอยู่ กิเลสเกิดขึ้นใหม่ หรือ กรรมกิเลสจากชาติกิเลสที่แล้วอาจส่งผลมาในกิเลสชาตินี้ได้อีก

ส่วนที่เขาเขียนว่า
อนึ่งถ้าถือว่าความเกิดที่ตรัสในนิเทศแห่งอริยสัจ
หมายถึงความเกิดของอหังการ มมังการแล้ว
ความแก่และความตายก็ควรจะหมายถึงความแก่และความตายของอหังการ มมังการด้วยเหมือนกัน
ความตายของอหังการ มมังการเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ด้วยหรือ?
อันนี้คัดค้านกับอริยสัจแน่ๆ นอนเซนส์เอามากๆ
ถามกลับ อ วศิน คิดหรือว่า พระพุทธเจ้าจะบอกว่า
เกิด แก่ เจ็บ ตายเป็นทุกข์ และอริยสัจ
คือการไม่ให้บุคคลเกิด (ใช้ถุงยาง หรือออรัลสิจ๊ะ ไม่ให้แก่ ใช้นีเวียสิจ๊ะ ไม่ให้เจ็บ ตรวจสุขภาพประจำวินาทีสิจ๊ะ ไม่ให้ตาย แช่ช่องแข็งสิจ๊ะ
เพราะในที่สุดพระพุทธเจ้าก็ตาย แสดงว่าที่เป็นนิพพานก็ปาหี่สิจ๊ะ

ว้าววววววว

นาน ๆ จะเจอความเห็น
เกี่ยวกับเรื่องสงสารวัฏแบบนี้

รวมถึงความเล้นรับของพระไตรปริฏกด้วย

นึกว่าไม่มีคัยคิดอะไรกันเลยซะอีก

ขออนุญาติ copy ไปไว้ที่ wordpress ด้วยละกัน

ยืนเยี่ยวนี่มันก่อให้เกิดกิเลสตัณหาได้เหรอนี่

ลองยืนเยี่ยวโดยไม่จับ #R#$$##R
มันก้อเยี่ยวคล่องดีนะ

แต่ถ้าลืมตัว
มันจะเผลอไปจับ @$#Q%#$# ทุกทีไป